W połowie lat 50. XX wieku w boksach serwisowych Pikes Peak — królestwie wielkich, ciężkich amerykańskich limuzyn i głośnych hot rodów — zaczął rozbrzmiewać zupełnie nowy dźwięk: cichy, metaliczny warkot silników chłodzonych powietrzem i gardłowy, niski ton europejskich rzędówek.
Na starcie stawały maszyny małe i filigranowe: Porsche 356, Jaguary XK120, Austin-Healeye, Triumphy TR3. Konserwatywna publiczność Kolorado widziała w nich zabawki bez szans w starciu z potężnymi amerykańskimi V8. Kręta, szutrowa trasa szybko zweryfikowała ten pogląd — lekkość i precyzja prowadzenia znaczyły na niej więcej niż czysta moc.
Pojawienie się klasy samochodów sportowych (Sports Car Class) w latach 50. było odbiciem powojennej rewolucji motoryzacyjnej w Ameryce. Żołnierze wracający z Europy przywieźli ze sobą miłość do małych, zwrotnych aut, które pokonywały zakręty ze zwinnością nieosiągalną dla rodzimych krążowników. Pikes Peak, ze swoimi 156 zakrętami, okazał się dla takich konstrukcji poligonem idealnym.
Potencjał europejskiej techniki na zboczach góry jako jeden z pierwszych udowodnił Robert „Bob” Donner Jr. — zamożny kolekcjoner i kierowca wyścigowy z Colorado Springs, zakochany w marce Porsche. Na przełomie lat 50. i 60. zdominował klasę samochodów sportowych, startując w lekkich, wyścigowych spyderach Porsche.
Jego przejazdy były pokazem płynności. Tam, gdzie wielkie Jaguary i amerykańskie Chevrolety paliły opony na żwirze, Donner w małym, tylnosilnikowym Porsche sunął po optymalnej linii, wykorzystując znakomitą przyczepność tylnej osi na wyjściach z zakrętów. Trzy zwycięstwa klasowe z rzędu — w 1960, 1961 i 1962 roku — zamknęły usta sceptykom wątpiącym, czy niemiecka inżynieria poradzi sobie na amerykańskiej ziemi; rok wcześniej, w 1959, Donner zjechał z trasy i przejazdu nie ukończył.
Europejskich akcentów było zresztą więcej. Publiczność zachwycały eleganckie brytyjskie Jaguary XK120 i XK140, choć ciężki przód czynił je na sypkim szutrze autami trudnymi do opanowania. Pojawiały się też prawdziwe rarytasy: Osca, dzieło braci Maserati, czy wczesne modele Lotusa.
Ta europejska „inwazja” odmieniła charakter imprezy. PPIHC przestało być wyścigiem czysto amerykańskim, zarezerwowanym dla aut z Detroit i lokalnych bolidów typu sprint car; zyskało międzynarodowy sznyt i uwagę zagranicznych producentów, którzy dostrzegli w nim znakomitą witrynę do promocji swoich samochodów na rynku amerykańskim.
Małe sportowe auta na szutrze utorowały też drogę przyszłym wielkim projektom — startom Audi i Peugeota w latach 80. To one pierwsze pokazały, że Pikes Peak nie jest wyłącznie areną siły i pojemności silnika, lecz także sprawdzianem inżynieryjnego wyrafinowania, w którym lekki przybysz z Europy może rzucić wyzwanie amerykańskim gigantom i wygrać.
