Na barwnej fotografii nisko osadzony, czerwony samochód sportowy sunie szeroką, szutrową drogą w środkowej, zalesionej części trasy, wyrzucając za sobą wachlarz pyłu.
Za nim otwiera się typowa dla Pikes Peak panorama: faliste, porośnięte lasem grzbiety ciągnące się po horyzont. Opływowe, zamknięte nadwozie odróżnia tę maszynę od otwartokołowych bolidów — to Lotus 23, dzieło Colina Chapmana.
Sam wybór auta jest tu opowieścią. Lotus 23 był lekkim, centralnie silnikowym sportowym wozem wyścigowym, który w Europie zyskał sławę „pogromcy olbrzymów" — potrafił upokarzać znacznie mocniejsze i droższe maszyny dzięki znikomej masie i doskonałej równowadze. Filozofia Chapmana — „dodaj lekkości" — była dokładnym przeciwieństwem amerykańskiej szkoły siły i pojemności, w której wyrósł Bobby Unser.
A jednak to właśnie Unser, człowiek kojarzony z ciężkimi bolidami z silnikami rzędowymi, wsiadł w 1964 roku za kierownicę tego europejskiego cacka — i wygrał nim klasę samochodów sportowych czasem 13 minut i 19,1 sekundy. Nie był to zresztą jego jedyny sukces tego dnia. Edycja z 4 lipca 1964 roku należała w całości do dwóch rodzin: podczas gdy Bobby zwyciężał w klasie sportowej, jego brat Al triumfował w najszybszej klasie Open Wheel (12:24,5), a Parnelli Jones w klasie samochodów seryjnych (13:52,2) — wszyscy trzej z nowymi rekordami swoich klas.
Ta fotografia pokazuje więc rzadko podkreślaną stronę talentu Bobby'ego Unsera. Dziesięciokrotny King of the Mountain i trzykrotny zwycięzca Indianapolis 500 nie był kierowcą jednego typu auta. Potrafił okiełznać zarówno brutalną moc górskich bolidów, jak i chirurgiczną precyzję lekkiego europejskiego spydera — i jednym, i drugim wygrywać na tej samej, morderczej szutrowej drodze. Czerwony Lotus w poślizgu na leśnym zakręcie to dowód, że prawdziwa klasa kierowcy objawia się dopiero wtedy, gdy zmienić mu pod ręką narzędzie.
