Al Unser, 1965. Zwycięstwo, które otwierało drogę do Indianapolis

W środku tego wszystkiego biało-niebieski bolid klasy Open Wheel kładzie się w szeroki zakręt, wyrzucając za sobą wysoką ścianę kurzu. Ślady opon na szutrze układają się w wachlarz — zapis wielu prób walki z tym samym miejscem.

To zwycięski przejazd Ala Unsera z 1965 roku. Czasem 12 minut i 54,3 sekundy wygrał najszybszą klasę Open Wheel — tym razem za kierownicą maszyny znanej jako Harrison Special, napędzanej silnikiem Forda. Rok wcześniej sięgnął po to samo zwycięstwo z jednostką Offenhausera; te dwa triumfy z rzędu, w 1964 i 1965 roku, uczyniły go jednym z władców góry, na której jego rodzina czuła się jak u siebie.

Dla Ala Unsera Pikes Peak było jednak dopiero początkiem. Najmłodszy z wyścigowych braci Unserów wykorzystał górę jako poligon i trampolinę — miejsce, gdzie szlifował wyczucie przyczepności i stalowe nerwy, zanim na dobre przeniósł się na wielkie owale. Tam jego kariera rozkwitła do rozmiarów, o jakich niewielu mogło marzyć: cztery zwycięstwa w Indianapolis 500 (1970, 1971, 1978 i 1987) umieściły go w wąskim gronie najwybitniejszych kierowców w historii amerykańskiego sportu.

Ta fotografia pokazuje więc moment na tej drodze. Rozrzedzone powietrze, zalegający śnieg i tysiące oczu na skarpie — a pośrodku młody kierowca prowadzący lekki bolid dokładnie na granicy przyczepności, ślizgiem tylnej osi kładący auto w zakręt. Umiejętność, którą właśnie tutaj doprowadzał do perfekcji, kilka lat później miała mu przynieść sławę na najsłynniejszym torze świata. Zanim jednak Al Unser stał się czterokrotnym zwycięzcą Indy, był po prostu najszybszym człowiekiem na tej górskiej drodze.